Nadchodzę. A właściwie to nadciągam. W zniszczonym, czarnym płaszczu, dziurawych spodniach i butach, na których wyraźnie widać partactwo szewskiej roboty. Nie możemy również zapomnieć o krzywych okularach, spiętych w nieładzie włosach i papierosie w ustach. Starsze panie widzą pewnie jeszcze wystające spod czupryny sterczące różki a chude nogi w wysokich butach tłumaczą sobie ukrytymi w nich koźlimi kopytami. Przeganiają mnie czym prędzej wymachując różańcami i wykrzykując pełne pobożności egzorcyzmy w stylu (uwaga, cytuję): "Wypierdalaj stąd, pierdolony szatański pomiocie!".
Więc żeby do reszty nie uschły mi uszy rażone potęgą wspomnianych egzorcyzmów oddalam się od moherowej bojówki, na skróty, przez trawnik. To był błąd. Między innymi dlatego tak nie lubię psów. I ich nieodpowiedzialnych właścicieli.
Czy, cytując Adasia Miałczyńskiego, psie gówno jest mniej gówniane od ludzkiego? Bo nie widzę innego wytłumaczenia dla walających się tu i tam psich klocków.
Swoją drogą, zdajecie sobie sprawę z tego jak to obrzydlistwo ciężko schodzi z podeszwy glanów?
A śmierdzi przy tym niemiłosiernie.
Chcesz mieć pieska? Fajnie. Ale zastanów się czy dasz radę biegać i zbierać ekskrementy swojego Burka czy Azorka. Ponadto postaw się czasem w sytuacji ludzi którzy mają problemy z manewrowaniem i lawirowaniem wśród tego walającego się syfu.
Czasem idąc przez park czuję się jak saper-amator na polu minowym. Wystarczy jeden nieostrożny ruch...
Jednak, z drugiej strony, wczujmy się teraz w sytuację właścicieli psów. Tych odpowiedzialnych, sprzątających po swoich pupilkach i nie karmiący ich zupą mleczną z ogórków.
Bo sprzątać po psie jest trudniej niż się z założenia by wydawać mogło. Miały być pojemniczki z woreczkami na osiedlach, w parkach i w ogóle wszędzie gdzie można spotkać ludzi wychodzących z psami na spacer. Jest ich niewiele lub nie ma ich wcale. Na moim osiedlu jest jeden. I jeszcze nie widziałem żeby ktoś z tego cholerstwa korzystał.
Mało prawdopodobne mi się wydaje (choć słyszałem już podobne historie), żeby właściciel, dajmy na to Pikusia, stawiał wokół obiektu moich dzisiejszych rozważań pachołki, obwijał je biało czerwoną taśmą i stawiał tabliczkę: "ZARAZ WRACAM, POSZEDŁEM PO WORECZEK".
Najlepszym wyjściem jest więc noszenie woreczków ze sobą. A i to nie zawsze rozwiązuje wszystkie problemy. Raz, że z tym dyndającym u dłoni gówienku w woreczku trzeba paradować aż do najbliższego kosza.
Na zobrazowanie kolejnego problemu pozwolę sobie przywołać postać mojego byłego wykładowcy z politechniki. Ze swoim pieskiem był nierozłączny, do tego stopnia, że przychodził z nim na wykłady. I my, biedni studenci, chcąc nie chcąc wiedzieliśmy o tym piesku wszystko, bo pan profesor zamiast prowadzić wykład opowiadał o swoim futrzanym ulubieńcu. Moja ulubiona historyjka dotyczyła właśnie problemu sprzątana po psach:
"Wyszedłem razu pewnego z Pikusiem (tak się wabił nasz bohater) na spacer. No i, co jest rzeczą psa, pies zrobił swoje. Niefortunnie przy wizytówce po innym czworonogu. Wiec miałem spory dylemat, które gówienko należy do Pikusia. Więc nachyliłem się w celu sprawdzenia tego metodą organoleptyczną. Logicznie rzecz biorąc, cieplejsze winno być jego..."
Takimi delicjami raczył nas pan profesor.
Podsumowując, problem kłopotliwy i praktycznie niemożliwy do usunięcia. Chyba że razem z psami, ale na to nikt się nie zgodzi, a już na pewno nie właściciele psów.
